Να και τι σκεφτόμουν την επόμενη μέρα του live:
Μετά από 2 γουλιές φραπέ, άρχισα να σκέφτομαι πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Προσωπικά, δε γουστάρω πανικό και τεράστια live. Πάντα περνούσα καλύτερα συναυλίες σε στυλ saxon κτλ. Σε κάτι metallica, maiden, rockwave... μπορεί οι μπάντες να έπαιζαν καλά, αλλά δεν το διασκέδαζα το ίδιο.
Χτες η όλη φάση ήταν τελείως διαφορετική. Ήταν live έξω από οτιδήποτε έχουμε δει στην ελλάδα κ άξιζε πέρα για πέρα. Επαγγελματική εκτέλεση, τρελλό show, συναυλιακή μουσική, ακόμη και η σκηνοθεσία άψογη και φυσικά έβλεπες τους AC/DC όπως τους έχεις μάθει από τα videoclips. Ο μπαρμπα-brian να ερμηνεύει όπως κ πριν 20 χρόνια
με το κλασσικό αλήτικο στυλάκι, ο φευγάτος angus και o πιο συμμαζεμένος malcolm, ακριβώς όπως τους έχουμε μάθει από παλιά. Ξέρω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις τα λόγια είναι φτώχεια, οπότε δε θα μακρυγορήσω. Μόνο κλείνοντας θα πω ότι οι AC/DC με τέτοιες εμφανίσεις διδάσκουν στους συναδέλφους τουs ότι πραγματικά "it's a long way to the top if you wanna rock'n'roll". Ο νοών νοείτω...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου