Def Leppard - Whitesnake, live at Karaiskaki, Peiraias, 01-07-2008

Προσωπικά σε live τέτοιων ονομάτων, πηγαίνω κυρίως για ιστορικούς λόγους, χωρίς να έχω μεγάλες απαιτήσεις. Ειδικά όταν πρόκειται για τους Def Leppard που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη χώρα μας, αλλά και τους Whitesnake τους οποίους, κακώς, παρέβλεψα τις προηγούμενες φορές που εμφανίστηκαν εδώ. Η αλήθεια είναι ότι με τους δεύτερους έχω ασχοληθεί περισσότερο, ενώ Def Leppard πρωτο-άκουσα σοβαρά τα τελευταία 4-5 χρόνια, οπότε το βράδυ της 1ης Ιουλίου παραβρέθηκα στο "Καραϊσκάκη" κυρίως για τον Coverdale και την παρέα του. Τελικά, βέβαια, ήταν οι headliners αυτοί που έκλεψαν την παράσταση.

Να αποπειραθώ να κάνω μια κριτική για τη βραδυά δε θα το τολμήσω. Θα παραθέσω μόνο την γνώμη του φίλου, Πάνου Κορδάτου, όπως τη διατύπωσε στο www.electricrequiem.com, μιας και με βρίσκει κατά μεγάλο ποσοστό σύμφωνο (ελπίζω να μην έχει πρόβλημα :Ρ).

_____________________________________________________________
HANNIBAL: Ήταν η δεύτερη φορά που τους έβλεπα και παρουσιάστηκαν πολύ καλύτεροι από την προηγούμενη. Όμορφα, ανεβαστικά κομμάτια, καλή επαφή με τον κόσμο και μία αρκετά καλή διασκευή σε Thunderstruck / Highway to Hell. Και στη φωνή πάρα πολύ καλό (το Thunderstruck, γιατί το Highway το τσάκισε λίγο) και περάσαμε όμορφα. Μόνη ένσταση η διασκευή στο Du Hast, που είχαν παίξει και την προηγούμενη φορά που τους είχα δει. Μουσικά καλό, αλλά η φωνή δεν μ’ άρεσε, τα γερμανέζικα (sic) των Rammstein και όχι μόνο, θέλουν και τη σωστή προφορά η οποία δεν υπήρχε. Ή αν υπήρχε, δεν βγήκε σωστά στο μικρόφωνο. Πάντως γενικά ήταν πολύ καλοί και μπράβο στα παιδιά. Και αρκετά καλός ήχος για support σχήμα.

WHITESNAKE: Τα δύο μεγάλα ονόματα του live είχα την ευκαιρία να τα δω πριν από 20 περίπου μέρες στην Ολλανδία, οπότε αναπόφευκτα επήλθε και μία σχετική σύγκριση. Οι Snakes δυστυχώς ήταν όπως τους περίμενα. Ή μάλλον ένα κλικ χειρότεροι. Άψογοι εκτελεστικά, κινητικοί πάνω στη σκηνή, ο Coverdale έκανε τα δικά του παιχνίδια και ανέβασε τον κόσμο, ομιλητικός όπως πάντα, αλλά αδελφάκι μου, όχι άλλο κάρβουνο. Στα χαλαρά τραγούδια (Ain’t No Love in the Heart of the City, Is This Love, εισαγωγή του Love Ain’t No Stranger) δεν είχε κανένα πρόβλημα, όμως όπου χρειαζόταν να ανεβάσει στροφές (με μοναδική φωτεινή εξαίρεση ίσως το Here I Go Again), νιαούριζε άσχημα. Στα περισσότερα σημεία έδινε μικρόφωνο στον κόσμο, σε φάσεις ακούγονταν μόνο τα δεύτερα φωνητικά και γενικά δείχνει να μην την παλεύει άλλο. Πολύ κρίμα για μία από τις πιο χαρισματικές φωνές που έχω ακούσει στη ζωή μου. Setlist ελαφρώς αλλαγμένο σε σχέση με την Ολλανδία (που είναι το Guilty of Love ρε;;;) με τα περισσότερα hit-άκια τους μέσα, ήχος (μπάσο – τύμπανα – πλήκτρα) μέτριος, μόνο οι κιθάρες ακούγονταν εντελώς καθαρά και μία γλυκόπικρη γεύση για το τέλος.

DEF LEPPARD: Δεν θα πω πολλά. Ισοπεδωτικοί! Πολύ καλύτεροι απ’ ότι έξω (αφενός έπαιξαν βράδυ, αφετέρου είχαν περισσότερο χρόνο στη διάθεσή τους και απ’ ότι είδα και περισσότερη όρεξη), η φωνή του Elliot που φοβόντουσαν κάποιοι στάθηκε σε αξιοπρεπές επίπεδο, το setlist έσπειρε, το κέφι ανέβηκε κατακόρυφα. Πολύ καλή παρουσία απ’ όλους, άψογος ήχος, ένα όμορφο party που μας άφησε όλους ικανοποιημένους και χαρούμενους. Απλά τέλειοι.
____________________________________________________________________

Τέλος, επισημαίνω ότι υπάρχουν αρκετές φωτογραφίες και βίντεο από το live, που θα ανέβουν εντός των ημερών.



































Bringing on the Heartbreak